نه به این دلیل که مسئولان رامسر رو بد جلوه بدم.به این دلیل که به کسانیکه توی این جشنواره نبودن بگم فاجعه یعنی چی!

خیلی چیزا رو ندیده گرفتیم.اون از پسرای بیچاره که سه روز توی چادر زندگی می کردن وباید جملاتی رو که روی چادر نوشته شده بود رو می خوندید  تا می فهمیدید درد یعنی چی.شاید اصلا این مسئولان محترم  می خواستن زندگی کردن به روش سنتی رو به بچه ها آموزش بدن!!!؟

پس این یکی رو بی خیال.

از جدا کردن دختر ها و پسرها توی این جشنواره دیگه نگید:

هرسال که جشنواره به صورت مختلط برگزار می شد.دخترها توی محل اسکان خیلی راحت بودن.هیچ وقت توی محل اسکان دخترها یه مرد هم نبود.ولی امسال چی؟

مثل اینکه به جای محل اسکان دخترها محل تردد آقایون شمالی بود(شیرازی)!

اینم نادیده گرفتیم ودر اتاقامونو تا صبح می بستیم که مبادا مزاحم تردد آقایون بشیم.

شاید مسئولان با این کار می خواستن به همه بفهمونن...

اینم بی خیال (آخه خودمم نفهمیدم چی رو)

از آموزش ویوگا و استفاده از سونابه طور کاملاّ همزمان که دیگه نگو(البته رایگان!!!)

قضیه چیه؟

سالن افتتاحیه و اختتامیه رو میگم که کاملا سنت ما رو زنده می کرد.دریغ از یه پنکه سقفی!!!

مجری محترمم از ما می خواستن که بدون باد زدن در محیط اشباع شده ی سونااحساس خنکی کنیم و مرتبا از ما

می خواستن باد بزن ها رو جمع کنیم

ما چی کارکردیم؟

آموزش دیدیم دیگه.چاره ای نداشتیم .سه روز بود. باید به این تلقین ها عادت می کردیم.

قطعا مسئولان می خواستن به ما قناعت کردن رو یاد بدن.

پس این یکی رو هم بی خیال.

بریم سراغ بخش جالب برنامه:

کدوم بخش؟ بخش اهدا جوایز

جایزه ها اونقدر بزرگ بودن که روی سن جاشون نمی شد.باید بچه ها تو صف وا میستادن !!

کجا؟دم در انبار

چی می خواستن بدن؟یه کارتون بزرگ

خودمونیم .این مسئولان رامسر هم خیلی خوش سلیقه هستن ها!!!؟

پیشنهاد: همه ی جشنواره ها از این به بعد تعیین جوایز رو به رامسری ها بسپارن

از این به بعد رو باید تصور کنین:

یه کاتون بزرگ از رامسر تا قزوین.(به دلیل خراب شدن اتوبوس)از قزوین تا فرودگاه تهران.حالا تو فرودگاه حمل این کارتون ها توسط ۱۳ تا دانش آموز

کمدی ترین فیلم ممکن.وبعد هم که فرودگاه شیراز

از اینکه چه چیز هیجان انگیزی توی کارتونا بود بگذریم .مهم اینه که بچه ها دیگه درست شبیه بار گش های خودکار عمل

می کردن

خودمونیم دخترا هم عجب زوری دارنا!!!

آها! حالا فهمیدم . مسئولان می خواستن با این کار نیروی فوق العاده ی ما رو به رخ همه بکشن و مارو به خود باوری برسونن

این نیز بگذرد

اما از تنها چیزی که نتونستیم بگذریم  و هیچ وقت هم نخواهیم گذشت بحث داوری بود

توجه!!!!!....................................توجه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

توی یه جشنواره ی کشوری در مدت چند ساعت سه تا شعر دزدی خونده شد!

به نظر شما یعنی چی؟

شعر کی؟ اولین شعر . شعر معروف عظیم زارع(ای پیش پرواز کبوتر های زخمی)بود.دومی رو که خواهر خود شاعر بیچاره اونجا بود .سومی کی بود ؟به خدا این یکی دیگه کتاب داره.آقای محمد علی بهمنی

وقتی یکی از شعر دزدا دید ضایع شده .گفت: به خدامن خودم شعر میگم. شعر خودش رو که خوند ( شعرخودش)صد رحمت به شعر های ناموزون من تو دوران طفولیتم

دو حالت وجود داره:

حالت اول:این شاعران  شعر دزد که ما فقط تونستبم مچ سه تاشونو بگیریم با شعرهای خودشون که پر از  مشکل وزنی بود به کشور راه پیدا کردن که...

حالت دوم:این دومی خود خود فاجعه اس.این که با شعرهای دزدی به کشور راه پیدا کردن

اگه فهمیدن اینکه یه شعرمتعلق به  محمد علی بهمنی یا شعر معروف عظیم زارع کار خیلی سختیه پس باید بگم ما

 شق القمر کردیم و باید مارو بیارن جای داورا و داورا  برن به جای ما تو جشنواره های دانش آموزی شرکت کنن

بگذریم."چون می گذرد غمی نیست"مهم اینه که تموم شد

در نهایت از مسئولان محترم رامسر نهایت تشکر را داریم که این همه درس زندگی به ما دادند

                                                                                                                                                  من الله توفیق